Werken aan een betere toekomst

Dag 84, 09.00 uur, graad of 28, lichte bewolking met een zonnetje. We zijn net wakker en ik zit samen met Jules op mijn balkon met uitzicht op zee. Jules en ik hebben allebei een kater en zijn wat moe. Gister een super strand feest gehad in de forty thieves bar, maar daar later meer over. We gaan eerst even terug naar afgelopen week.

Het is pas een week geleden dat we vanuit Kitui zijn vertrokken richting Nairobi, maar ik heb het gevoel alsof het een maand is. Het master plan en draft report hebben we af gemaakt en ingeleverd. Het was nog even hard werken, ook omdat we last hadden van stroomuitvallen die een dag duurden, maar het is af.

Vakantie en wat voor één. Vorige week zondag door, Richard de private matatu driver, terug naar Nairobi gebracht. Eenmaal aangekomen in de tropical lodge, meteen pizza’s gehaald. We hebben met z’n zessen voor 94€ pizza’s gehaald, bestaande uit 2 large pizza’s of 2 medium pizza’s per persoon. Overheerlijk!!

De volgende morgen werden we door ‘Patrick’ opgehaald om onze safari te starten. We arriveerden om 16.00 uur op de campsite aan de voet van de Kilimanjaro aangrenzend aan Amboseli National Park en het was snel de veel te kleine tentjes opzetten en nog snel een gamedrive doen, want je moet om 18.00 uur het park uit zijn of in de lodges in de parken zelf zijn. Een gamedrive is met de bus dieren gaan spotten in het park.

Eenmaal in het park, zie je een hoop standaard dieren, zoals zebra’s, antilopen, Thompson gazelle’s, kraanvogels, giraffen en in Amboseli zijn de olifanten ook standaard. Hier staat het park namelijk om bekend en we hadden ook geluk, want we reden meteen tegen een kudde van zo’n 50 olifanten aan die de weg aan het oversteken waren. Ik weet niet of het door ons komt of dat we altijd geluk hebben, maar iedere keer als we dieren zien dan zijn ze aan het paren. Deze olifanten dus ook en het was een waar schouwspel van toeteren en rennen. Na dit schouwspel zijn we richting de campsite gegaan waar Mwangi, onze kok, een heerlijke maaltijd had voorbereid. Na een korte zit bij het kampvuur zijn we lekker naar bed gegaan.

De volgende dag zijn we om half 8 gaan ontbijten. Het was helder en de top van de Kilimanjaro was goed zichtbaar. Het gaf een waanzinnig gevoel om daar aan de voet te zitten ontbijten. Na het ontbijt zijn we de hele dag in het park geweest. Wederom heel veel dieren gezien (zie foto’s) en net toen we aan het eind van de dag terug wilde gaan om te gaan eten, werd de toch al geslaagde dag nog beloond met een cheetah die een Thompson gazelle als avond eten wilde. Onwijs gaaf!

Dag 3 van de safari. Inpakken en wegwezen. Op naar Tsavo West. Dit is een wat gevaarlijke route, omdat het dicht bij de grens ligt en er wel is busjes overvallen worden. Geen probleem, want je kunt een gewapende escorte krijgen en dan komt het wel goed. Aangekomen bij de post om de escorte te halen, besloot onze chauffeur dat hij geen geld wilde betalen voor een escorte en zonder escorte te rijden. Wij zaten niet lekker voor de komende 3 kwartier en ik was opgelucht toen ik het bord Tsavo West National Park zag. We kwamen langs en mega veld met vulkaan gesteente. Heel bizar om midden in die groene omgeving , zo’n zwart veld te zien waar niets is. Tien minuten later arriveerden we op de campsite. Er was niemand. Niemand die ’s nachts op onze veiligheid zou letten. Niet zo zeer voor dieven of stropers, maar meer voor de dieren. Volgens de chauffeur was ons risico hier 50-50. Dit was de druppel en we hadden geen zin meer om zoveel risico iedere keer te lopen. Toen hebben we besloten om safari Sammy te bellen en het probleem duidelijk te maken. Gelukkig kon er een oplossing gevonden worden en dat was dat we in het guesthouse zouden verblijven voor 1 nachtje. Wij gingen akkoord, omdat het betekende geen risico, verblijf in het park, 4 muren met bedden en ook geen tent om op te zetten. We besloten eerst om bij de Mzima Springs te gaan kijken en daarna naar het guesthouse te gaan om daarna een gamedrive te gaan doen. De Mzima Springs zijn bronnen waar vooral Mombasa zijn drinkwater vandaan haalt. Het water is dan ook super helder en vol van leven. Grote hoeveelheid vissen, krokodillen en nijlpaarden. Na de Mzima Springs zijn we naar ons guesthouse gegaan. Wat blijkt, een super grote villa op één van de hoogste punten van het park met een uitzicht waar je eng van wordt. En of we mazzel hebben! De gamedrive, waarom is dat nodig als je alle dieren in je tuin hebt? We hadden allemaal geen zin meer om een gamedrive te doen, maar zijn uiteindelijk toch maar gegaan. We gingen naar het Rhino Sanctuary. Dit stuk van het park is tussen 16.00 en 18.00 uur open en we wilden graag een neushoorn zien. Als je me had verteld dat het een giraffen sanctuary was had ik het geloofd, want we zagen alleen maar giraffen en geen neushoorn. Na een half uur rijden gooide de regen roet in het eten en waren we genoodzaakt om terug te rijden naar onze guesthouse. Hier hebben we een heerlijk op het balkon gezeten en over het landschap uit zitten kijken. De volgende dag zijn we ook nog een korte gamedrive gaan doen, maar we zaten eigenlijk al meer met ons hoofd bij mombasa en Villa Emerald.

Het was zo’n 4 tot 5 uur rijden tot onze villa en na 10 bijna doodervaringen kwamen we sacherijnig  van de reis en de regen aan bij onze villa. Super groot, super relax, grote tuin, eigen zwembad, direct toegang tot het strand. Het enige nadeel was dat de villa al wat aan het vervallen was, er veel stroomstoringen door de regen waren en de waterpomp kapot was en we dus geen water hadden. Geen probleem, ze hadden een andere villa voor ons waar we de volgende dag konden kijken. Villa Marlin of zoals de villa op de site van Bougain villas wordt genoemd, villa Turquoise. Ik hoef denk ik niets te zeggen, de foto’s spreken voor zich. Wij, zes simpele studenten, zitten in één van de duurste en mooiste villa’s van Diani beach met een eigen zwembad, tuin en direct zicht op het strand. De foto hieronder is wat ik op het moment zie. Het is werkelijk waar belachelijk dat wij hier in deze villa zitten, maar we genieten er heel erg van. Onze kok, Alex (24 jaar), kan koken alsof we in een zeven sterren hotel zitten. We hoeven niet uit eten, want dat doen we iedere dag in onze eigen villa. Vers fruit, verse vis of andere verse dingen, de kok haalt waar wij zin in hebben en maakt er iedere keer weer een feestmaal van. Zo hebben we gister en eer gister bij het avond eten ’Red Snapper’ gegeten, super lekker! Kokosnoten? Die haalt onze tuinman uit onze eigen palmbomen. Met andere woorden we zijn echt ‘lucky bastards’ dat we hier zo zitten.

Gister avond zijn we voor het eerst naar de forty thieves bar geweest. Toen we aankwamen vroegen we ons af waar we beland waren, geen muziek, veelal oudere mensen, maar toen om 11 uur de muziek aan ging was het 3 uur lang dansen en feesten. We zijn lekker uit ons dak gegaan en we beseften allemaal dat het echt vakantie was en dat we niet meer hoefde te werken en dat we 2,5 maand Kyangu achter ons kunnen laten. Het was een top avond! Nu, met die kater, ach, wij denken dat dit de beste plek op aarde is om van je kater af te komen. Zo wat eten en wat zwemmen en dan komt het allemaal wel weer goedJ!

Deze week gaan we hier nog een dag snorkelen en willen we ook een ochtend gaan diepzeevissen. Verder is alles in het teken van vakantie, dus relaxen, gewicht en energie bijtanken en hakuna matata (geen zorgen). Volgende week vrijdag vliegen we terug van Mombasa naar Nairobi en diezelfde dag vliegen Rob, Rutger en Emiel terug naar Nederland. Monique, Jules en ik volgen de dag er na. Ook al zwemmen we op het moment in luxe, er gaat niets boven thuis!

Jurre

Dag 72 van onze stage in Kenia. Monique, Evalyn en ik hebben net heerlijk pasta gegeten en de andere jongens zijn met Alex naar Restaurant Bavaria om de Championsleague wedstrijd van vanavond te kijken en een snitzel te eten. Het zal je niet verbazen dat afgelopen week niet helemaal gegaan is zoals ik die vorige week voorgeschoteld had. De taxi rit terug naar Kiangu was een genot. In twee uur en 10 minuten bracht Mulwa, de taxichauffeur van 1 meter en 47 centimeter, ons naar Kiangu. Heerlijk ontspannen en weinig last van het slechte wegdek.

Vervolgens twee hele relaxte dagen gehad en op maandag waren Monique en ik nog steeds met z’n tweeën. De matatu was kapot gegaan op zondag, dus het was niet mogelijk voor de jongens om terug te komen. Op maandag hadden ze dan maar besloten om ook Mulwa te bellen en met de taxi naar Kiangu te komen.

Diezelfde maandag avond kreeg ik het ineens heel warm en het leek alsof ik koorts kreeg. Hallelujah, daar gaan we weer dacht ik. Voor de zekerheid een lariam (anti – malaria pil) en twee aspirientjes genomen en snel naar bed gegaan. De volgende morgen ging het op zich wel, alleen had ik nu vooral pijn mijn buik gecombineerd met koorts. Dinsdag avond weer een lariam genomen, want ik had geen zin in malaria en weer op tijd naar bed.

Woensdag ochtend, voel me nog steeds niet helemaal lekker. Jules is jarig en natuurlijk zetten we hem in het zonnetje. Uiteindelijk gaan Kyalo, Jules en ik naar Ikutha private hospital. Klein prikje en ja hoor, de gevaarlijkste vorm van malaria en hierdoor wordt ook de pijn in mijn buik veroorzaakt. Met hele sterke anti-malaria pillen, een drankje om mijn buikpijn te verhelpen en diclofenac, moet het over 3 dagen over zijn.

Woensdag ging het beter en donderdag had ik het idee dat het bijna over was, tot het 5 uur was. Ik kreeg het heel snel heel warm en werd erg moe. Ik ben maar op mijn bed gaan liggen en we hadden besloten dat we vrijdag ochtend naar Kitui zouden reizen om me daar verder te laten onderzoeken. 20.30 Mijn armen, bovenlichaam en hoofd staan figuurlijk in de fik. Ik heb heel veel pijn mijn buik en het gaat snel slechter. Toen is er besloten om Mutinda (Sasol CEO) te bellen en een taxi te regelen die me direct naar Nairobi zou brengen. Half 3 ‘s nachts arriveert de taxi en kunnen we (Jules, Alex en ik) eindelijk weg. Iedereen maakte zich behoorlijk zorgen en ik ook om eerlijk te zijn. Na een veel te kort en emotioneel afscheid van Kyalo gingen we op weg naar Kitui. 45 km gereden, lekke band. Ook dat nog. Thuiskomertje er onder en hopen dat we in ieder geval Kitui halen. 4 Kilometer voor Kisasi en 15 voor Kitui, geen benzine meer. ‘s Nachts stilvallen in de middle of nowhere is in Kenia redelijk risky. Gelukkig kwam de zon bijna op en kwam de chauffeur na een uur terug met een liter benzine. Je zou zeggen dat die dan in Kisasi zou tanken, maar nee hoor, gewoon proberen Kitui te halen. Kitui gehaald, maar het benzinestation bleek vooralsnog te ver, weer geen benzine. Met z’n vieren, de chauffeur, co-chauffeur, Jules en Alex de auto aanduwen heuvel op is best pittig.

Nou goed, je begrijpt dat de rit niet prettig was en na 2 bijna dood ervaringen op de weg van Kitui naar Nairobi kwamen we dan eindelijk om half 1 aan bij het ziekenhuis in Nairobi. Zelfde routine als een paar weken eerder en gelukkig had de dokter goed nieuws. Het is niets ernstigs, je hebt gastritis en dat kunnen we met een paar medicijnen snel verhelpen. Maar hoe kan het dan dat ik me zo slecht voelde en dat ik malaria aanvallen had? Dat kwam dus door de verkeerde medicijnen. Ik had geen malaria, maar door de anti-malaria tabletten kreeg ik wel de symptomen, daarbij kwam dat ik diclofenac slikte en volgens de dokter heeft dat alles erger gemaakt. Ik had mijn les wel geleerd. Ga altijd naar een betrouwbaar ziekenhuis of betrouwbare dokter en wees niet zo stom om dat niet te doen, omdat dat verder is dan het ziekenhuis om de hoek of omdat het meer geld kost. Gezondheid is onbetaalbaar! Ik heb het nummer van de dokter in Nairobi en kan haar altijd bellen. Had ik dat maar eerder gehad!

Helaas hebben we hierdoor niet echt goed in Kiangu af kunnen sluiten, maar het was niet anders, ik had het ook graag anders gezien. Die zaterdag zijn Alex, Jules en ik met een taxi terug naar Kitui gereisd. In de ochtend nog even een korte pitstop bij de Masai markt in Nairobi gemaakt. Er werken heel veel vrienden en broers van me als ik de Masai moet geloven. ‘ey friend do you like this?’ ‘Ey my brother, have a good look here’! De manier van verkopen is in heel Kenia heel opdringerig en dat is denk ik iets waar wij nuchtere nederlanders, kijken niet kopen, helemaal niet van houden.

We kwamen om half 5 aan in Kitui en niet veel later kwam de privé matatu uit Kiangu met de andere teamleden. Het was fijn om ze te zien en ze hadden vrijdag avond nog een klein afscheidsfeest gehouden. Het minste wat wij voor ze konden meenemen waren twee large pizza’s uit Nairobi en die hebben ze dan ook lekker koud op zitten peuzelen. ‘Ook super lekker als die koud is, opwarmen duurt veel te lang’. Het zegt genoeg over het eten denk ik. Het is fijn om weer terug te zijn in de bewoonde wereld en ook om weer terug te zijn in ‘ons’ huis van de eerste week in Kitui. Gewoon weer een redelijk normaal huis, met 2 gaspitjes, een wc waar je op kan zitten, maar zelf met put water moet doortrekken en een douche die sinds vandaag stromend lauw water kan produceren. Het voelt alsof we in een 5 sterren hotel zitten!

De afgelopen dagen hebben we vooral gewerkt aan het masterplan en het draft report. Ook hebben we tijd om te relaxen en dingen in Kitui te bezoeken en te bekijken. Het zal de komende dagen nog hard werken worden om het masterplan te voltooien, aangezien er vorige week weinig aan gedaan is, maar het is even niet anders. We willen eigenlijk het masterplan donderdag af hebben, zodat Jules, Alex en ik vrijdag nog even op en neer kunnen naar Kiangu om gedag te zeggen en de laatste fotootjes van alles en iedereen te nemen. Dan hebben we vrijdag avond een ‘proud to be faut’ party voor alle Nederlandse en Keniaanse studenten om de stage af te sluiten en daarna hebben we eindelijk vakantie! Voor wie dacht dat een buitenland stage één en al vakantie was, mag ik hopen dat die nu wel anders daar over denkt. Ik denk er nu tenminste anders over, want ook ik dacht dat het één en al vakantie was.

Voor mij was dit een soms heel zware stage, zowel mentaal als fysiek, maar wel één waar ik heel veel heb geleerd en heb meegemaakt. Ik heb soms wat meer de vervelende kanten van Kenia gezien dan de leuke kanten, dus het wordt hoog tijd dat ik Kenia ga meemaken waar het om bekend staat. Safari en witte stranden in Mombasa. Ondanks dat leuke vooruitzicht zou ik er geen problemen mee hebben om morgen terug naar huis te vliegen, alleen heb ik begrepen dat dat niet kan door een vulkaan in Ijsland. Kan ik net zo goed de laatste dagen blijven vind je niet….;)

Jurre

p.s. Ik heb een nieuw Keniaans nummer. Ik ben mijn mobiel vergeten in Nairobi, dus die is weg. Het nieuwe nummer is: 0726822988

Dag 62 van de 90 en het is voor mij (gelukkig) de laatste ochtend in het Talent hotel. Waarom wordt vanzelf wel duidelijk. Mijn vorige verslag is al van veel te lang geleden, maar dit keer was het even niet anders. Ik zal mijn verhaal hervatten vanaf dat ik die woensdag te horen kreeg dat ik Typhoid fever (http://en.wikipedia.org/wiki/Typhoid_fever) of te wel Salmonella had. Lange tijd ging het niet goed en we zijn zelfs met een groep van 6 studenten (Rob, Rutger en ik van ons team) naar Nairobi geweest om ons in het Aga Kahn University Hospital te laten onderzoeken. Ik weet niet of het de overheerlijke pizza’s in Nairobi waren of dat de antibiotica na 7 dagen eindelijk ging werken, maar ik voelde me na Nairobi gelukkig beter. Ik zal heel eerlijk zijn, ik zag het niet meer zitten voor een lange tijd. Gelukkig heb je dan je vrienden en familie die je er dan toch door heen helpen en zodoende zit ik nog steeds in Kenia. Je kunt je vast wel voorstellen dat na 2 weken in het Talent hotel gelogeerd te hebben, dat ik hier niet heel graag meer ben. Geeft me geen lekker gevoel.

Maar goed, na een diep dal, komen er natuurlijk ook pieken! De laatste 2,5 week, hebben we hard gewerkt en gelukkig zie je dan ook vooruitgang. We hebben soms dagen gemaakt van 12 uur, maar ik moet ook zeggen dat we helaas soms dagen hebben waar we heel weinig kunnen doen, vanwege het ontbreken van materialen of het wachten op kenianen die de grens van ons gebied wegkappen, zodat we kunnen meten. De wekker gaat om kwart over 6 en meestal ben ik dan al wakker, om half 8 gaan we richting het werkveld. Starten dan om 8.15 en hebben pauze van 12 tot 1, afhankelijk hoe laat ons eten arriveert op de bouwplaats. Daarna is het misschien laatste dingen doen en rond 3 of 4 uur, in de hitte en heuvel op, naar huis. Dan in Kiangu nog even achter de laptop om alles wat we in het veld hebben opgemeten, te verwerken in een Excel bestand of autocad (Technisch tekenprogramma). En zo heb je om half 7, net na het eten echt een after dinner dip. Dan is het om half 8 nog een bouwvergadering met iedereen om de volgende dag te bespreken en daarna ben je vrij om te doen wat je wilt. Meestal gaan er dan al een aantal naar bed, maar dat hangt een beetje af hoe zwaar de dag was. Anders lig je uiterst om 9 uur in je bed. Tot zover een dag werken in Kenia. Om even kort samen te vatten. We hadden 6 doelen toen we naar Kenia gingen:

-          Helpen met het produceren van bakstenen

-          Helpen met het Farmhouse

-          De productie van de betonnen palen voor de omheining opstarten

-          Het gebied in kaart brengen dmv landmeten en GPS bepaling

-          Het open office opstarten

-          Het masterplan voor MPC South ontwikkelen

Wat we tot nu toe hebben bereikt is dat de productie van de bakstenen klaar is. Dat het farmhouse af is. De productie van de betonnen palen opgestart is en dat we op het moment 120 betonnen palen hebben en iedere week er 20 tot 30 gemaakt worden. Het landmeten en een groot deel van de GPS bepaling af is, waardoor we kaarten kunnen maken die nodig zijn voor in het masterplan. Het open office is vorige week opgestart en aankomende maandag hopen we de fundering te storten. En als laatste, het masterplan is voor 2/3 af.

Rob en Rutger hebben veel geholpen met het farmhouse. Jules en Emiel hebben veel aan landmeten gedaan en Emiel heeft ook aan het masterplan gewerkt. Monique heeft Jules en Emiel met landmeten geholpen en is samen met mij de GPS bepaling van het gebied gaan doen. Ikzelf heb me vooral op het masterplan geconcentreerd. Ik zal de GPS kaart voor zover die nu af is in dit verhaal plakken, zodat je een beeld kunt krijgen van het gebied en de verschillende paden en rivieren. Als op vrijdag de 23^ste het masterplan helemaal af is, zal ik deze ook op de site publiceren. Ik denk dat dat de beste manier is om te laten zien wat we nou allemaal hebben gedaan.

Toelichting:

In het oranje zie je de wegen. De bovenste weg is de autoweg en is ongeveer 4950m. De onderste weg is de weg die we iedere dag fietsen en die is 3600m. De dikke blauwe lijn is de hoofdrivier. De wat medium blauwe is een rivier op ons land en de hele dunne is een creek. Bruin zijn de paden die door het gebied lopen en rood de grens ongeveer.(moet nog nagemeten worden) Dan is het gele gebied het gebied waar nu gewerkt wordt en waar het farmhouse en open office staan.

Goed, genoeg over het project, hoe is het met ons? Fantaseren we al veel over eten? Denken we vaak aan thuis? Kijken we uit naar onze vakantie aan het eind? Om eerlijk te zijn, er gaat geen dag voorbij dat we het niet over één van deze drie dingen hebben. Iets simpels als bruine boterham met boerenkaas, ik zou er 10.000 Ksh voor betalen.

Iedere dag pasta of rijst met geit en een aardappel wordt je goed zat. Af en toe kunnen we dan nog zelf patat maken, maar dat is erg tijdrovend. Iedere keer dat er mensen uit Kitui komen kunnen ze dan nog voor de komende 2 dagen vers eten meenemen, maar daarna is het gewoon weer over op pasta of rijst met geit. Persoonlijk heb ik nog niet veel last van het eentonige eten, maar vooral Rob is het eten zat. Ondanks dat, eet hij wel iedere dag een flink bord, want als je hier niet eet, dan overleef je de volgende dag niet.

We beseffen ons nu beter, in de twee maanden dat we hier zitten, wat bepaalde mensen of bepaalde dingen thuis voor ons betekenen. Ook komt het besef wat de twee maanden Kenia voor ons betekend. De donderdag avond voordat we naar Kitui gingen, zat ik samen met Kyalo en Jules voor ons huisje op de veranda naar de sterren te kijken. We beseften ons dat volgende week, onze laatste week in Kiangu is en dat we Kyalo dan niet meer zullen zien en alles achter moeten laten. Ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg, dat hoe weinig we ook hebben in Kiangu, het toch ons thuis is geworden en dat we ons daar op ons gemak voelen. We gaan het zeker heel erg missen, al hoe wel dat soms nu nog niet is voor te stellen.

Hoe zit het met de dieren? Het wendt denk ik. Als een geit of ezel bij ons op de veranda staat kijken we er niet echt meer van op. Als we een hagedis zien is het niet meer dan normaal. Waar we heel veel last van hebben zijn agressieve sprinkhanen en vliegen. Wil je veel geld gaan verdienen, introduceer dan de vliegenmepper in Kenia. Je wordt er helemaal gek van! Waar we trouwens wel van opkijken is een hyena. We hebben begrepen dat ze er zijn, maar dat ze alleen ’s nachts in de buurt komen. Met dit in het achterhoofd, hadden Alex en ik, toen de rest al naar bed was, afgesproken om een 1 april grap uit te halen. In Kenia doen ze dus ook aan ‘foolsday’. We hadden afgesproken dat als ik ’s ochtends zou wakker worden, ik zou vertellen dat er gisteravond een hyena is gedood en dat die bij de kerk, 500m verderop ligt. Met de gedachte dat dit verhaal misschien niet sterk genoeg zou zijn, zou Alex het verhaal aansterken op het moment dat ze naar buiten kwamen.

1 april, 06.20 uur. Oh, ja, ik ben jullie helemaal vergeten te vertellen, dat er gisteravond een hyena is gedood. “Nee, echt, ziek, waar ligt die?” (Jules) Bij de kerk. Ik denk dat ze nog nooit zo snel zijn opgestaan, want 2 minuten later waren ze aangekleed en op weg naar de kerk. Blijkbaar kom ik heel geloofwaardig over. Ik gaf Alex een dikke knipoog toen ik naar buiten kwam en hij dikte het nog even aan. Ik weet niet of ze dat nog gehoord hadden, want ze liepen direct naar de kerk. Moeite om mijn lach in te houden, ben ik maar even naar de wc gegaan. Toen ze terug kwamen, zag ik een dikke lach op alle gezichten en konden Alex en ik ook in lachen uitbarsten. Heerlijk om ze even in de maling genomen te hebben en het was een goed begin van de dag.

Ik zou nog uren kunnen door typen over wat we nog meer beleefd hebben, maar helaas heb ik die tijd niet. Ik zal zorgen dat er veel foto’s op de site komen, zodat die een hoop kunnen vertellen. Monique en ik gaan vandaag namelijk al terug naar Kiangu, met voornaamste reden dat ik hier niet lang in dit hotel wil blijven. De rest van de mannen gaan morgen terug naar Kiangu. Aankomende week wordt dus onze laatste week in Kiangu en volgende week zaterdag hebben we een afscheidsfeest in Kiangu. Die week daarop zitten we in Kitui, om het masterplan verder uit te werken en ook het draft report voor Sasol te maken. Ook moeten er verschillende opdrachten voor school gemaakt worden en dat gebeurd ook in die week. Tegen die tijd zal er al weer een nieuw verhaal op de site staan.

Alle lieve en leuke mailtjes die ik heb gehad, zal ik dan ook pas volgende week beantwoorden, omdat ik vandaag nog veel dingen moet regelen voordat we terug gaan. Ik vind het jammer, want zou graag iedereen terug mailen, maar het is even niet anders.

Jurre

Dag 37 van onze reis in Kenia en waar je een update over het project verwacht, zal ik kort verslag doen van wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Er is geen reden om ongerust te worden, laat ik dat als eerste zeggen.

Zoals afgesproken zijn we afgelopen zondag in de matatu richting Kyangu gestapt. Monique en ik voelde ons allebei niet zo lekker, maar we besloten toch richting Kyangu te gaan. Het ergste wat volgens Monique kon gebeuren was dat we uit de matatu moesten overgeven en ik was het met haar eens. Een half uur later werd er inderdaad overgegeven in de matatu. Niet door Monique en niet door mij, maar door Emiel. Na druk telefoonverkeer werd er besloten om uit te stappen en werden we opgehaald door het privé busje van Heijmans.

Terug in Kitui werden we naar het Jordan Hospital gebracht.
Bij aankomst moest Monique overgeven. Na het opschrijven van onze namen werden we alle drie opgeroepen om bij de dokter langs te gaan. Het eerste wat ze zei is wat alle Kenianen roepen als ze je zien, how are you? Wat ik dacht was: Wat denk je zelf, we voelen ons lekker en dachten even langs te komen, maar ik zei natuurlijk we don’t feel so well. Na een kort gesprek moesten we één voor één naar het laboratorium om bloedonderzoek te laten verrichten. Een vingerprikje, een glasplaatje en een microscoop is voldoende om te bepalen wat je hebt. Uitslag: Monique malaria high, Emiel malaria moderate, Jurre malaria scanty. Maakt het uit welke vorm je hebt? Het maakt helemaal niets uit, we voelden ons alle drie beroerd. Emiel en Monique kregen een injectie en pillen en ik kreeg alleen pillen.
Achteraf kwam ik erachter dat zij een injectie kregen, omdat ze al hadden overgegeven en ik niet, omdat ik toen nog niet had overgegeven. Je begrijpt het natuurlijk al, ik loop het ziekennhuis uit en ik moet overgeven.

Proberen te eten met malaria is iets wat heel erg moeilijk is, maar wel moet en ook voor de pillen nodig is. Ik kreeg wel geteld 2 biscuits op en 5 pillen (3 anti-malaria en 2 paracetomol) met water.

20 minuten later spoelde ik het weg door de wc, weer overgegeven. Er werd door de dokter gezegd dat ik alle drie de pillen tegelijk moest nemen na het avondeten. De volgende morgen heb ik besloten om in ieder geval 1 pil te nemen, omdat ik het idee had dat het anders niet zou werken, aangezien ik de avond ervoor de 3 pillen had uitgekotst. Langzaam aan voelde we ons beter en kwam de eetlust terug.

We hadden allemaal onze malaria preventie genomen, maar zoals je hebt begrepen, kan je het niet 100% voorkomen. We denken zelf dat het van Kyangu komt, omdat we daar flink wat muggenbulten hebben opgelopen. Ik weet nog goed dat ik voor de gein grapte op de general meeting van afgelopen vrijdag dat er volgende week een malaria golf zou plaats vinden onder de studenten , omdat er veel muggen waren die avond en we in hemdjes en zonder deet daar zaten. Had ik het maar nooit gezegd.

Diezelfde ochtend zijn ook Rutger, Jules en Rob naar het ziekenhuis geweest om zich te laten controleren. Rutger had die nacht ook overgegeven en Jules voelde zich niet zo lekker. Uitslag: Rutger moderate malaria, Rob scanty malaria en Jules niets.

Het rare aan dit verhaal is, dat Jules alle symptonen van malaria had, maar geen malaria heeft en dat Rob wel malaria had, maar nergens last van heeft. Er is nagevraagd of de bloeduitslagen misschien door de war zijn gehaald maar dit was volgens hen onmogelijk. Voor de zekerheid zijn ze alle drie aan de medicijnen gegaan.

(MPS is malaria parasite)

Het is nu woensdag en meeste van ons zijn redelijk hersteld. We voelen ons allemaal nog wat slap. Emiel en ik blijven nog even in het hotel. Dit omdat ik nog niet hersteld ben en ik vandaag weer naar het ziekenhuis ben geweest om me te laten controleren of de malaria weg is. Nieuwe uitslag: nog steeds scanty mps. Ook ben ik op een extra infectie getest en je begrijpt het al, tuurlijk heb ik die, waarom niet. Ik heb nu antibiotica gekregen voor de infectie en een injectie en ander soort pillen voor de malaria. Ondanks wat buikkrampen en wat hoofdpijn voel ik me verder prima. Het is alleen heel vervelend allemaal. Emiel is nu in het ziekenhuis om zich te laten controleren en ik heb begrepen dat hij ook nog steeds malaria heeft en last van zijn buik. Hij liep net de hotelkamer binnen met een potje. Urine testen? nee, dat andere zeiden ze in het ziekenhuis. Gelukkig kunnen we hier dan nog wel om lachen ookal zijn we niet helemaal fit. Emiel had waarschijnlijk voedselvergiftiting, maar dat wisten ze niet zeker, verder konden ze niets vinden. Voor de zekerheid heeft hij ook dezelfde antibioticakuur gekregen als ik. Het enige verschil is dat hij na 5 dagen klaar is en ik na 10.

Wat ik persoonlijk heb ondervonden is dat als je ziek bent in Kenia, dat je opeens je eigen huis en vertrouwde omgeving heel erg mist. Het is absoluut niet leuk om ziek te zijn in een tropisch land, maar het doet je goed beseffen dat het ook nog veel erger kan en dat er ook mensen zijn die geen medicijnen kunnen betalen en aan deze ziektes overlijden.

De overige teamleden zijn net weg en gaan zo een helse rit van 3,5 uur in de matatu richting Kyangu beleven. Ik hoop eigenlijk morgen al fit genoeg te zijn om ook naar Kyangu te gaan, want dagen in een hotel liggen, wat eerst een genot was, daar wordt je nu niet vrolijk van.

Jurre

Het is op het moment zondag ochtend half 8 en ik ben al weer drie uur wakker. Zelfs voor mij was half 5 wat vroeg, maar de lokale moskee moet dan al door heel Kitui roepen dat Allah groot is. Monique ligt lekker te lezen en Kenia ontwaakt langzaam met al haar geluiden. Ik heb mezelf deze week afgevraagd of we ooit wel is een week in Kenia meemaken waar niets in gebeurt.

In het vorige reisverslag was ik gebleven bij de verjaardag van Rob en de komst van Heijmans. Die zaterdag zijn Rob en ik opgehaald en ik zal niet zeggen hoelang we gewacht hebben, want ik wordt er alweer verdrietig van als ik er aan denk. Met een lading drinkwater en boodschappen arriveerden we om 7 uur in Kyangu. De andere teamleden hadden twee fakkels aangestoken in ‘onze binnenplaats’ en een kampvuur gemaakt. We hebben gezellig zitten kletsen, gedronken en muziek zitten draaien tot het bier op was en een aantal van ons stonden te wankelen. Het was een erg gezellige avond! Die zondag lekker kunnen relaxen en zijn de overige 4 jongens en Chris naar Ikutha gegaan om boodschappen te doen. In die tussentijd heb ik een tijdje met Evalyn en Gloria zitten kletsen en naarmate het gesprek vorderde merkte ik dat er toch wel grote cultuurverschillen zijn. Zo vroegen zij zich af of wij een verjaardag altijd zo vieren, rond een kampvuur, een aantal drinken en de andere muziek draaien. Ze vonden het maar raar en begrepen niet dat we geen gespreksonderwerp verzonnen waar iedereen aan deel kon nemen. Vrij lastig dacht ik, maar vroeg ook meteen waar zij het dan de hele avond bij het kampvuur over hebben gehad. Hoe kan het ook anders, God. Geloof is hier heel belangrijk en voor ons Nederlanders gaat het af en toe te ver. Zo zijn de Jomanda praktijken hier orde van de dag en schreeuwen de pastoors zo hard als ze kunnen door de microfoon.

Om nog een voorbeeld te geven over een cultuurverschil. Alex heeft een vriendin, Scola en die loopt ook stage bij Ex-change en werkt in het waterquality team samen met Martha, Eline en Steven. Toen ik Scola voor het eerst zag, vroeg ik of ik een foto van hen samen mocht nemen. Alex zei nee en zou het me later uitleggen waarom. Hij vertelde mij dat het niet gepast is als je nog niet getrouwd bent, je relatie niet in het openbaar laat zien en dat foto’s nemen voor het huwelijk ongeluk brengt. Zo is het dus ook niet toegestaan om voor het huwelijk bij elkaar te slapen. Waarom niet? Vanwege sex. Maar heb je dan helemaal geen sex voor het huwelijk? Jawel, maar dan overdag. Voor mij was dit wat moeilijk om te bevatten, omdat je niet bij elkaar mag slapen vanwege sex, maar sex hebben ze allemaal, alleen dan overdag, dus waarom mag je dan niet bij elkaar slapen? Omdat dan de mensen die dat zien of weten denken dat je getrouwd bent en het misschien niet goedkeuren als ze weten dat je dat niet bent. Tot zover de cultuurverschillen, waar de laatste wel de extreemste tot nu toe is die ik gehoord heb.

De maandagochtend dat we op het MPC South terrein aankwamen was voor ons even schrikken. Zoals ik vertelde was ik erg benieuwd naar de ‘concrete posts’ en gelukkig waren die ook goed gelukt. Waar we van schrokken was dat de hele dak constructie verwijdert was en gebruikt was voor een afdak van de geiten. Het was een behoorlijke domper en een aantal zijn even weggegaan om af te koelen. Nadat ‘de dader’ zijn excusses had aangeboden, zijn we verder gegaan met het inmeten van het land en het maken van de ‘concrete posts’. Om een uurtje of 10 arriveerde Heijmans en we waren erg blij dat ze er waren. Ze wilden alles weten, van dag 1 in Kenia tot nu toe. De belangrijkste dingen die naar voren kwam waren communicatie en het maken van een plan voor MPC South. Ze hebben die avond een goed gesprek gehad met Sasol en dinsdag werd ons verteld wat de uitkomst was. Morgen gaan we, als alles goed gaat, starten met het open office en het masterplan. Uiteraard gaan we ook door met landmeten en hopen we volgende week een kaart van het hele gebied te hebben. Voor het maken van de betonnenpalen zullen mensen ingehuurd worden en zullen wij die mensen leren waar ze op moeten letten. Woensdag en donderdag hebben we hard doorgewerkt met de productie van de betonnen palen en hebben Kyalo en ik ook als verassing afgesproken dat de vrijdag en zaterdag dat we er niet zijn, de dakconstructie van de betonnenpalen weer wordt opgebouwd. Dus als we morgen op het MPC South terrein aankomen, hoop ik dat het gelukt is, zodat we de week met een goed gevoel starten.

Afgelopen vrijdag zijn we weer met de matatu naar Kitui gegaan.

Die middag starte om 4 uur de general meeting met alle studenten, Sasol en Heijmans. Na het voorstellen van alle teams en het presenteren van hen bezigheden, hebben we ballonnen trappertje gedaan. Heel simpel spel, maar bind een Keniaan vast aan een Hollander en je hebt een lachspektakel. ‘s Avonds, na een goede speech van Mutinda, zijn we lekker met z’n allen gaan eten en hierna wat gedanst, wat gedronken en gezellig met iedereen kunnen kletsen. Het was goed voor alle studenten om even het werk en alle problemen en moeilijkheden te vergeten en gewoon plezier te hebben met elkaar.

De volgende morgen ging de wekker alweer om kwart over 5. Een aantal van ons hadden nog maar 3 uur kunnen slapen, maar we wilden allemaal graag sunrise op de Nzambani rock bekijken. De Nzambani rock is een steen die zo’n 100 m boven alles uitsteekt en je vraagt je ook af hoe die steen daar terecht is gekomen, want in de wijde omtrek heb je geen bergen alleen wat heuvels. We hadden gehoord dat de Nzambani rock met zonsopkomst een prachtig uitzicht moest zijn. Na een rit van ongeveer 20 minuten met de taxi kwamen we in schemer aan bij de Nzambani rock. Er was helaas geen zonsopkomst te zien, want het was precies die ochtend mistig en bewolkt. Heijmans gaat vandaag en misschien dat we het vandaag nog een keer proberen.

Zaterdag middag wat boodschapjes gedaan, naar de kapper geweest en weinig gegeten, want we zouden die avond met een groep van 14 bij Bavaria gaan barbequen. Ik werd er die avond aan herinnert waarom ik zoveel van vlees hou en ik heb in Kenia tot nu toe nog niet zo lekker gegeten. We kregen pork, t-bone steak, kip, vis, lekkere patat, het was één groot feest voor mijn smaakpapillen.

Vanmiddag reizen we weer terug naar Kyangu en zullen Rutger, Jules en Alex achter blijven om een kaart in autocad te maken. Volgende week krijgen we dus nieuwe uitdagingen wat betreft ons project en heb ik het idee dat we eigenlijk maandag pas echt gaan beginnen met het MPC South.

Jurre