Another week passes

Het is op het moment zondag ochtend half 8 en ik ben al weer drie uur wakker. Zelfs voor mij was half 5 wat vroeg, maar de lokale moskee moet dan al door heel Kitui roepen dat Allah groot is. Monique ligt lekker te lezen en Kenia ontwaakt langzaam met al haar geluiden. Ik heb mezelf deze week afgevraagd of we ooit wel is een week in Kenia meemaken waar niets in gebeurt.

In het vorige reisverslag was ik gebleven bij de verjaardag van Rob en de komst van Heijmans. Die zaterdag zijn Rob en ik opgehaald en ik zal niet zeggen hoelang we gewacht hebben, want ik wordt er alweer verdrietig van als ik er aan denk. Met een lading drinkwater en boodschappen arriveerden we om 7 uur in Kyangu. De andere teamleden hadden twee fakkels aangestoken in ‘onze binnenplaats’ en een kampvuur gemaakt. We hebben gezellig zitten kletsen, gedronken en muziek zitten draaien tot het bier op was en een aantal van ons stonden te wankelen. Het was een erg gezellige avond! Die zondag lekker kunnen relaxen en zijn de overige 4 jongens en Chris naar Ikutha gegaan om boodschappen te doen. In die tussentijd heb ik een tijdje met Evalyn en Gloria zitten kletsen en naarmate het gesprek vorderde merkte ik dat er toch wel grote cultuurverschillen zijn. Zo vroegen zij zich af of wij een verjaardag altijd zo vieren, rond een kampvuur, een aantal drinken en de andere muziek draaien. Ze vonden het maar raar en begrepen niet dat we geen gespreksonderwerp verzonnen waar iedereen aan deel kon nemen. Vrij lastig dacht ik, maar vroeg ook meteen waar zij het dan de hele avond bij het kampvuur over hebben gehad. Hoe kan het ook anders, God. Geloof is hier heel belangrijk en voor ons Nederlanders gaat het af en toe te ver. Zo zijn de Jomanda praktijken hier orde van de dag en schreeuwen de pastoors zo hard als ze kunnen door de microfoon.

Om nog een voorbeeld te geven over een cultuurverschil. Alex heeft een vriendin, Scola en die loopt ook stage bij Ex-change en werkt in het waterquality team samen met Martha, Eline en Steven. Toen ik Scola voor het eerst zag, vroeg ik of ik een foto van hen samen mocht nemen. Alex zei nee en zou het me later uitleggen waarom. Hij vertelde mij dat het niet gepast is als je nog niet getrouwd bent, je relatie niet in het openbaar laat zien en dat foto’s nemen voor het huwelijk ongeluk brengt. Zo is het dus ook niet toegestaan om voor het huwelijk bij elkaar te slapen. Waarom niet? Vanwege sex. Maar heb je dan helemaal geen sex voor het huwelijk? Jawel, maar dan overdag. Voor mij was dit wat moeilijk om te bevatten, omdat je niet bij elkaar mag slapen vanwege sex, maar sex hebben ze allemaal, alleen dan overdag, dus waarom mag je dan niet bij elkaar slapen? Omdat dan de mensen die dat zien of weten denken dat je getrouwd bent en het misschien niet goedkeuren als ze weten dat je dat niet bent. Tot zover de cultuurverschillen, waar de laatste wel de extreemste tot nu toe is die ik gehoord heb.

De maandagochtend dat we op het MPC South terrein aankwamen was voor ons even schrikken. Zoals ik vertelde was ik erg benieuwd naar de ‘concrete posts’ en gelukkig waren die ook goed gelukt. Waar we van schrokken was dat de hele dak constructie verwijdert was en gebruikt was voor een afdak van de geiten. Het was een behoorlijke domper en een aantal zijn even weggegaan om af te koelen. Nadat ‘de dader’ zijn excusses had aangeboden, zijn we verder gegaan met het inmeten van het land en het maken van de ‘concrete posts’. Om een uurtje of 10 arriveerde Heijmans en we waren erg blij dat ze er waren. Ze wilden alles weten, van dag 1 in Kenia tot nu toe. De belangrijkste dingen die naar voren kwam waren communicatie en het maken van een plan voor MPC South. Ze hebben die avond een goed gesprek gehad met Sasol en dinsdag werd ons verteld wat de uitkomst was. Morgen gaan we, als alles goed gaat, starten met het open office en het masterplan. Uiteraard gaan we ook door met landmeten en hopen we volgende week een kaart van het hele gebied te hebben. Voor het maken van de betonnenpalen zullen mensen ingehuurd worden en zullen wij die mensen leren waar ze op moeten letten. Woensdag en donderdag hebben we hard doorgewerkt met de productie van de betonnen palen en hebben Kyalo en ik ook als verassing afgesproken dat de vrijdag en zaterdag dat we er niet zijn, de dakconstructie van de betonnenpalen weer wordt opgebouwd. Dus als we morgen op het MPC South terrein aankomen, hoop ik dat het gelukt is, zodat we de week met een goed gevoel starten.

Afgelopen vrijdag zijn we weer met de matatu naar Kitui gegaan.

Die middag starte om 4 uur de general meeting met alle studenten, Sasol en Heijmans. Na het voorstellen van alle teams en het presenteren van hen bezigheden, hebben we ballonnen trappertje gedaan. Heel simpel spel, maar bind een Keniaan vast aan een Hollander en je hebt een lachspektakel. ‘s Avonds, na een goede speech van Mutinda, zijn we lekker met z’n allen gaan eten en hierna wat gedanst, wat gedronken en gezellig met iedereen kunnen kletsen. Het was goed voor alle studenten om even het werk en alle problemen en moeilijkheden te vergeten en gewoon plezier te hebben met elkaar.

De volgende morgen ging de wekker alweer om kwart over 5. Een aantal van ons hadden nog maar 3 uur kunnen slapen, maar we wilden allemaal graag sunrise op de Nzambani rock bekijken. De Nzambani rock is een steen die zo’n 100 m boven alles uitsteekt en je vraagt je ook af hoe die steen daar terecht is gekomen, want in de wijde omtrek heb je geen bergen alleen wat heuvels. We hadden gehoord dat de Nzambani rock met zonsopkomst een prachtig uitzicht moest zijn. Na een rit van ongeveer 20 minuten met de taxi kwamen we in schemer aan bij de Nzambani rock. Er was helaas geen zonsopkomst te zien, want het was precies die ochtend mistig en bewolkt. Heijmans gaat vandaag en misschien dat we het vandaag nog een keer proberen.

Zaterdag middag wat boodschapjes gedaan, naar de kapper geweest en weinig gegeten, want we zouden die avond met een groep van 14 bij Bavaria gaan barbequen. Ik werd er die avond aan herinnert waarom ik zoveel van vlees hou en ik heb in Kenia tot nu toe nog niet zo lekker gegeten. We kregen pork, t-bone steak, kip, vis, lekkere patat, het was één groot feest voor mijn smaakpapillen.

Vanmiddag reizen we weer terug naar Kyangu en zullen Rutger, Jules en Alex achter blijven om een kaart in autocad te maken. Volgende week krijgen we dus nieuwe uitdagingen wat betreft ons project en heb ik het idee dat we eigenlijk maandag pas echt gaan beginnen met het MPC South.

Jurre