Hard work results in progress….

Dag 62 van de 90 en het is voor mij (gelukkig) de laatste ochtend in het Talent hotel. Waarom wordt vanzelf wel duidelijk. Mijn vorige verslag is al van veel te lang geleden, maar dit keer was het even niet anders. Ik zal mijn verhaal hervatten vanaf dat ik die woensdag te horen kreeg dat ik Typhoid fever (http://en.wikipedia.org/wiki/Typhoid_fever) of te wel Salmonella had. Lange tijd ging het niet goed en we zijn zelfs met een groep van 6 studenten (Rob, Rutger en ik van ons team) naar Nairobi geweest om ons in het Aga Kahn University Hospital te laten onderzoeken. Ik weet niet of het de overheerlijke pizza’s in Nairobi waren of dat de antibiotica na 7 dagen eindelijk ging werken, maar ik voelde me na Nairobi gelukkig beter. Ik zal heel eerlijk zijn, ik zag het niet meer zitten voor een lange tijd. Gelukkig heb je dan je vrienden en familie die je er dan toch door heen helpen en zodoende zit ik nog steeds in Kenia. Je kunt je vast wel voorstellen dat na 2 weken in het Talent hotel gelogeerd te hebben, dat ik hier niet heel graag meer ben. Geeft me geen lekker gevoel.

Maar goed, na een diep dal, komen er natuurlijk ook pieken! De laatste 2,5 week, hebben we hard gewerkt en gelukkig zie je dan ook vooruitgang. We hebben soms dagen gemaakt van 12 uur, maar ik moet ook zeggen dat we helaas soms dagen hebben waar we heel weinig kunnen doen, vanwege het ontbreken van materialen of het wachten op kenianen die de grens van ons gebied wegkappen, zodat we kunnen meten. De wekker gaat om kwart over 6 en meestal ben ik dan al wakker, om half 8 gaan we richting het werkveld. Starten dan om 8.15 en hebben pauze van 12 tot 1, afhankelijk hoe laat ons eten arriveert op de bouwplaats. Daarna is het misschien laatste dingen doen en rond 3 of 4 uur, in de hitte en heuvel op, naar huis. Dan in Kiangu nog even achter de laptop om alles wat we in het veld hebben opgemeten, te verwerken in een Excel bestand of autocad (Technisch tekenprogramma). En zo heb je om half 7, net na het eten echt een after dinner dip. Dan is het om half 8 nog een bouwvergadering met iedereen om de volgende dag te bespreken en daarna ben je vrij om te doen wat je wilt. Meestal gaan er dan al een aantal naar bed, maar dat hangt een beetje af hoe zwaar de dag was. Anders lig je uiterst om 9 uur in je bed. Tot zover een dag werken in Kenia. Om even kort samen te vatten. We hadden 6 doelen toen we naar Kenia gingen:

-          Helpen met het produceren van bakstenen

-          Helpen met het Farmhouse

-          De productie van de betonnen palen voor de omheining opstarten

-          Het gebied in kaart brengen dmv landmeten en GPS bepaling

-          Het open office opstarten

-          Het masterplan voor MPC South ontwikkelen

Wat we tot nu toe hebben bereikt is dat de productie van de bakstenen klaar is. Dat het farmhouse af is. De productie van de betonnen palen opgestart is en dat we op het moment 120 betonnen palen hebben en iedere week er 20 tot 30 gemaakt worden. Het landmeten en een groot deel van de GPS bepaling af is, waardoor we kaarten kunnen maken die nodig zijn voor in het masterplan. Het open office is vorige week opgestart en aankomende maandag hopen we de fundering te storten. En als laatste, het masterplan is voor 2/3 af.

Rob en Rutger hebben veel geholpen met het farmhouse. Jules en Emiel hebben veel aan landmeten gedaan en Emiel heeft ook aan het masterplan gewerkt. Monique heeft Jules en Emiel met landmeten geholpen en is samen met mij de GPS bepaling van het gebied gaan doen. Ikzelf heb me vooral op het masterplan geconcentreerd. Ik zal de GPS kaart voor zover die nu af is in dit verhaal plakken, zodat je een beeld kunt krijgen van het gebied en de verschillende paden en rivieren. Als op vrijdag de 23^ste het masterplan helemaal af is, zal ik deze ook op de site publiceren. Ik denk dat dat de beste manier is om te laten zien wat we nou allemaal hebben gedaan.

Toelichting:

In het oranje zie je de wegen. De bovenste weg is de autoweg en is ongeveer 4950m. De onderste weg is de weg die we iedere dag fietsen en die is 3600m. De dikke blauwe lijn is de hoofdrivier. De wat medium blauwe is een rivier op ons land en de hele dunne is een creek. Bruin zijn de paden die door het gebied lopen en rood de grens ongeveer.(moet nog nagemeten worden) Dan is het gele gebied het gebied waar nu gewerkt wordt en waar het farmhouse en open office staan.

Goed, genoeg over het project, hoe is het met ons? Fantaseren we al veel over eten? Denken we vaak aan thuis? Kijken we uit naar onze vakantie aan het eind? Om eerlijk te zijn, er gaat geen dag voorbij dat we het niet over één van deze drie dingen hebben. Iets simpels als bruine boterham met boerenkaas, ik zou er 10.000 Ksh voor betalen.

Iedere dag pasta of rijst met geit en een aardappel wordt je goed zat. Af en toe kunnen we dan nog zelf patat maken, maar dat is erg tijdrovend. Iedere keer dat er mensen uit Kitui komen kunnen ze dan nog voor de komende 2 dagen vers eten meenemen, maar daarna is het gewoon weer over op pasta of rijst met geit. Persoonlijk heb ik nog niet veel last van het eentonige eten, maar vooral Rob is het eten zat. Ondanks dat, eet hij wel iedere dag een flink bord, want als je hier niet eet, dan overleef je de volgende dag niet.

We beseffen ons nu beter, in de twee maanden dat we hier zitten, wat bepaalde mensen of bepaalde dingen thuis voor ons betekenen. Ook komt het besef wat de twee maanden Kenia voor ons betekend. De donderdag avond voordat we naar Kitui gingen, zat ik samen met Kyalo en Jules voor ons huisje op de veranda naar de sterren te kijken. We beseften ons dat volgende week, onze laatste week in Kiangu is en dat we Kyalo dan niet meer zullen zien en alles achter moeten laten. Ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg, dat hoe weinig we ook hebben in Kiangu, het toch ons thuis is geworden en dat we ons daar op ons gemak voelen. We gaan het zeker heel erg missen, al hoe wel dat soms nu nog niet is voor te stellen.

Hoe zit het met de dieren? Het wendt denk ik. Als een geit of ezel bij ons op de veranda staat kijken we er niet echt meer van op. Als we een hagedis zien is het niet meer dan normaal. Waar we heel veel last van hebben zijn agressieve sprinkhanen en vliegen. Wil je veel geld gaan verdienen, introduceer dan de vliegenmepper in Kenia. Je wordt er helemaal gek van! Waar we trouwens wel van opkijken is een hyena. We hebben begrepen dat ze er zijn, maar dat ze alleen ’s nachts in de buurt komen. Met dit in het achterhoofd, hadden Alex en ik, toen de rest al naar bed was, afgesproken om een 1 april grap uit te halen. In Kenia doen ze dus ook aan ‘foolsday’. We hadden afgesproken dat als ik ’s ochtends zou wakker worden, ik zou vertellen dat er gisteravond een hyena is gedood en dat die bij de kerk, 500m verderop ligt. Met de gedachte dat dit verhaal misschien niet sterk genoeg zou zijn, zou Alex het verhaal aansterken op het moment dat ze naar buiten kwamen.

1 april, 06.20 uur. Oh, ja, ik ben jullie helemaal vergeten te vertellen, dat er gisteravond een hyena is gedood. “Nee, echt, ziek, waar ligt die?” (Jules) Bij de kerk. Ik denk dat ze nog nooit zo snel zijn opgestaan, want 2 minuten later waren ze aangekleed en op weg naar de kerk. Blijkbaar kom ik heel geloofwaardig over. Ik gaf Alex een dikke knipoog toen ik naar buiten kwam en hij dikte het nog even aan. Ik weet niet of ze dat nog gehoord hadden, want ze liepen direct naar de kerk. Moeite om mijn lach in te houden, ben ik maar even naar de wc gegaan. Toen ze terug kwamen, zag ik een dikke lach op alle gezichten en konden Alex en ik ook in lachen uitbarsten. Heerlijk om ze even in de maling genomen te hebben en het was een goed begin van de dag.

Ik zou nog uren kunnen door typen over wat we nog meer beleefd hebben, maar helaas heb ik die tijd niet. Ik zal zorgen dat er veel foto’s op de site komen, zodat die een hoop kunnen vertellen. Monique en ik gaan vandaag namelijk al terug naar Kiangu, met voornaamste reden dat ik hier niet lang in dit hotel wil blijven. De rest van de mannen gaan morgen terug naar Kiangu. Aankomende week wordt dus onze laatste week in Kiangu en volgende week zaterdag hebben we een afscheidsfeest in Kiangu. Die week daarop zitten we in Kitui, om het masterplan verder uit te werken en ook het draft report voor Sasol te maken. Ook moeten er verschillende opdrachten voor school gemaakt worden en dat gebeurd ook in die week. Tegen die tijd zal er al weer een nieuw verhaal op de site staan.

Alle lieve en leuke mailtjes die ik heb gehad, zal ik dan ook pas volgende week beantwoorden, omdat ik vandaag nog veel dingen moet regelen voordat we terug gaan. Ik vind het jammer, want zou graag iedereen terug mailen, maar het is even niet anders.

Jurre